Peppa Big, John Wick 3 en meer geweld in verhalen

Geweld in verhalen

Het afgelopen jaar heb ik regelmatig met kinderen verhalen gemaakt. Onlangs zag ik de film John Wick 3. Over geweld in verhalen.

Peppa Big ‘met een gun’

Peppa Big met een gun. En dat ze dan anderen neerschiet. En dat er dan nog weer iemand afgeknald wordt. En die schiet dan weer die dood. De 11-jarige jongens die het verhaal bedacht hadden, leefden zich helemaal uit. Alle kinderen vonden het hilarisch.

En om eerlijk te zijn, ik snap dat wel. Ik snap wel dat het voor jongens van 11 jaar geweldig is om zo’n schattig populair figuurtje als gevaarlijke ‘killer’ neer te zetten.

Ik kom het best veel tegen, als ik leerlingen help zelf verhalen te bedenken. Heel veel geweld. Ik geef ze daarin waarschijnlijk als ‘gastleerkracht voor een dag’ meer ruimte dan hun eigen leerkrachten. Want ik denk dat juist het ze toestaan om zo’n gewelddadig verhaal te schrijven een mogelijkheid is om er naar te kijken en over te praten.

Als verhalenverteller vind ik het bijvoorbeeld weinig creatief. Iedereen kan een paar personages elkaar af laten knallen zonder reden, zonder emoties en zonder consequenties. En dat begrijpen de meeste kinderen ook wel als ik er met ze over praat.

John Wick 3

Onlangs zag ik de film ‘John Wick 3: Parabellum‘. Één van de grootste bioscoopsuccessen (qua bezoekersaantal en opbrengsten) van 2019. Het is denk ik de tweede film in mijn leven die ik niet uitgekeken heb omdat ik er niet meer tegen kon. Ik wilde niet meer.

Het is één grote opeenvolging van geweld. Het verhaal is flinterdun. Iedereen gaat dood, zonder gevoel, zonder consequenties, in één lange monotone slachtpartij.

Ja, ik weet dat er wat te zeggen valt over de choreografie, over de sfeer, over de wereld waarin het zich afspeelt etc., maar persoonlijk heb ik het zelden zo zinloos gezien (heel anders dan bijvoorbeeld The Matrix, waarin dezelfde Keanu Reeves de hoofdrol speelt).

Geweld in verhalen

Ik ben niet bang voor geweld in verhalen. Het explosieve en rauwe heb ik liever dan een te lievig verhaal.

Maar geweld zonder functie, alleen maar omdat het kan, zonder oorzaak, gevoelens en gevolgen? Dat is voor mij vooral een voorbeeld van ontstellend weinig creativiteit. Van een slecht verhaal.

Ik denk, dat dat beter kan. Ik denk ook dat het eerlijker kan. Want geweld komt ergens uit voort. Rondom geweld spelen allerlei gevoelens een rol. En geweld heeft gevolgen.

Als leerlingen met een verhaal komen dat niet verder komt dan elkaar afschieten, dan neem ik ze dat niet kwalijk. Sommigen spelen elke dag uren spelletjes als Fortnite. Ze weten niet beter. Gelukkig kunnen we het wel bespreken, en kijken of we er een beter verhaal van kunnen maken.

Wat denk jij?

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *